تاریخ انتشار:۰۴ اسفند ۱۳۹۳در ۸:۵۶ ق.ظ کد خبر:110 تعداد بازديد: 813 بازدید

علی بهرامی - زندان شهر ری:

سلامت روانی زندانها

اختلالات رواني در مقياس هاي بالايي در اغلب کشورهاي جهان وجود دارد. براساس يک برآورد ٤٥٠ ميليون نفر از ساکنين روي زمين از اختلالات رواني يا رفتاري رنج مي برند. اين اختلالات در جمعيت زندانيان شايع تر است. ميزان بيش از حد اختلالات رواني در ...
image_pdfimage_print

اختلالات رواني در مقياس هاي بالايي در اغلب کشورهاي جهان وجود دارد. براساس يک برآورد ٤٥٠ ميليون نفر از ساکنين روي زمين از اختلالات رواني يا رفتاري رنج مي برند. اين اختلالات در جمعيت زندانيان شايع تر است. ميزان بيش از حد اختلالات رواني در زندان ناشي از چند عامل است.
تصور غلط و نادرست (که بسيار شايع نيز هست) مبني بر اينکه افراد داراي اختلالات رواني براي جامعه يک خطر هستند، فقدان تحمل عمومي (ناشکيبايي) بسياري از جوامع در برابر رفتارهاي مشکل يا مختل، شکست در ارتقاء درمان، مراقبت و بازپروري و مهمتر از همه دسترسي ضعيف به خدمات بهداشت رواني در بسياري از کشورها، بسياري از اين اختلالات قبل از ورود به زندان در زندانيان وجود دارد و ممکن است در اثر فشار رواني ناشي از زندانيان تشديد شوند. به هر حال اختلاات رواني در طول دوره زندان به عنوان پيامد شرايط رايج دير گسترش مي يابد.
زندان ها براي سلامت رواني بد و نامناسب هستند
در بسياري از زندان هاي دنيا عواملي وجود دارند که بر سلامت رواني تاثيرات منفي دارند بعضي از اين عوامل عبارتند از: ازدحام جمعيت و شلوغي، اشکال مختلف خشونت، تنهايي و انزواي تحميلي يا برعکس، فقدان فضاي خصوصي و شخصي، فقدان فعاليت معني دار جدايي از شبکه هاي اجتماعي، عدم اطمينان در مورد آينده (کار، روابط و … و خدمات بهداشتي ناکافي به ويژه خدمات بهداشت رواني در زندانها. متاسفانه خطر رو به تزايد خودکشي در زندان ها (که اکثراً ناشي از افسردگي است) تظاهر اثرات تجمعي و تراکم اين عوامل است.
بعضي اوقات از زندان ها به عنوان مکاني براي نگهداري افراد داراي اختلالات رواني استفاده مي شود: در بعضي از کشورها افراد داراي اختلالات رواني شديد به شيوه اي نامناسب به لحاظ فقدان خدمات بهداشتي در زندان ها نگهداري مي شوند. انسان هاي دچار اختلالات سوء مصرف مواد يا حداقل در معرض بيماري رواني قرار دارند و به جاي اينکه اختلال آنها درمان شود به زندان فرستاده مي شوند. بنابراين اختلالات مغفول مي مانند، تشخيص داده
نمي شوند و درمان نمي شوند.
در اغلب جوامع افرادي که از اختلالات رواني رنج مي برند با ناديده گرفتن (ناچيز شمردن و به حاشيه راندن) يا داغ اجتماعي و تبعيض در دسترسي به امکانات اجتماعي، اقتصادي و بهداشتي (که ناشي از تصورات غليظ شايع در مورد اختلالات رواني است) مواجه مي شوند. اين تبعيض معمولاً در زندان وجود دارد و زنداني به خاطر اقامت در زندان با انزوا و ناچيز شمرده شدن بيشتري در جامعه زندان مواجه مي شود.
براي اختلالات رواني درمان موثر امکان پذير است ولي اغلب امکانات و منابع در دسترس تلف مي شوند:
درمان هاي موثر زيادي براي اختلالات رواني وجود دارد اما اغلب منابع در دسترس محدود در راه هاي غيرضروري به هدر مي رود و خدمات و مداخله هاي گران قيمت فقط به تعداد قليلي از افراد نيازمند مي رسد. ساختن بيمارستان هاي روان پزشکي در زندان نيز به علت هزينه هاي زياد براي تاسيس، ظرفيت محدود، ميزان ناچيز ترخيص بيماران مقرون به صرفه نيست.
بسياري از مراکز خارج از دپارتمان هاي بهداشتي مسئول کنترل کيفيت مداخله اي بهداشتي هستند. به علاوه هيچ مدرکي دال بر اينکه اين بيمارستان هاي گران قيمت توانسته باشند درمان را بهبود بخشند وجود ندارد و بلکه اين بيمارستان ها مي توانند منابع زندانيان را در معرض خطر نقض حقوق انساني قرار دهند.
منافع توجه به مسايل بهداشت رواني در زندان ها
۱- زندانيان دچار اختلالات رواني و کل جمعيت زندان را بهبود مي بخشد. از طريق ارتقاء درک و فهم مشکلاتي که افراد دچار اختلالات رواني با آن مواجه هستند داغي کشيدن (برچسب زني) و تبعيض را مي توان کاهش داد. نهايتاً نشان دادن نيازهاي انساني دچار اختلالات رواني احتمال اينکه فردي که زندان را ترک مي کند قادر به سازگاري زندگي باشد را افزايش مي دهد که منجر به کاهش احتمال بازگشت به زندان خواهد شد.
۲-  براي کارکنان زندان: زندان ها اغلب محيط کاري مشکل و پرزحمتي براي کارکنان تمام سطوح مي باشند. حضور زندانيان با اختلالات رواني تشخيص داده نشده و درمان نشده وضعيت را پيچيده تر مي کند. بر محيط زندان اثر منفي دارد و حتي زحمت بيشتري بر کارکنان وارد مي کند.
۳-  براي اجتماع: از آنجايي که يک تعامل دايم بين زندان و جامعه از طريق نگهبانان، کادر اجرايي، متخصصين بهداشتي و پذيرش و ترخيص دايم زندانيان وجود دارد، سلامت زندان را نمي توان جداي از سلامت مردم جامعه در نظر گرفت. بنابراين سلامت زندان را بايد به عنوان جزيي از بهداشت جامعه
در نظر گرفت.
نشان دادن نيازمندي هاي سلامت رواني زندانيان مي تواند وقوع جرم مجدد و تعداد موارد بازگشت به زندان را کاهش داده و به طور مستقيم افراد دچار اختلال رواني را از زندان به درمان و بازپروري انتقال دهد و در نتيجه هزينه هاي سنگين زندان ها را کاهش دهد.
علی بهرامی – زندان شهر ری

مطالب مرتبط


ارسال نظر

Go to TOP